سپس اتمهاي فوق سرد به داخل اين چاه‌هاي پتانسيل تزريق مي شوند تا بتوان براي زمان طولاني و در غياب نويزهاي گرمايي، آنها را كنترل و مشاهده كرد.
در اين پژوهش كه به تازگي توسط ايمانوئل بِلاك (Immanuel Bloch) و استِفان كور (Stefan Kuhr) از موسسه اپتيك كوانتومي ماكس پلانك (Max Planck Quantum Optics Institute) و همكارانشان در دانشگاه لودويگ-ماكسيميليانِ مونيخ (Ludwig-Maximillian University) انجام شده است، اين پژوهشگران موفق شدند تا گاز فوق سردي موسوم به گاز چگاليده‌ي بوز-انيشتن ([Bose-Einstein Condensate [BEC) را توليد و به يك آرايه اپتيكي تزريق كنند.
اتمهاي روبيديوم 87 اين گاز معمولا در ته چاه‌هاي پتانسيل جاي مي گيرند و به خاطر سد انرژي كه بر سر راه آنها قرار دارد، با احتمال بالايي در همان چاه‌ها باقي مي‌مانند.
به اين آرايش، عايق مات (Mott Insulator) گفته‌مي‌شود.
براساس پيش بيني‌هاي نظري، در دماهاي بسيار پايين، تعداد اتمهاي موجود در هر چاهك، به سمت يك عدد ثابت و قابل محاسبه نزديك مي شود.
كور و همكارانش موفق شدند اين رفتارا را براي نخستين بار مستقيما مشاهده كنند.
نكته كليدي در اين آزمايشها، تحريك اتمها توسط پالس ليزر و جمع‌آوري و مشاهده نور حاصل از فلورسانس اتمها بوده‌است كه به اين پژوهشگران اين امكان را داده‌است تا تعداد اتمهاي هر چاهك را دقيقا مورد شمارش قرار دهند. رسيدن به يك عايق مات كه در هر چاهك آرايه اپتيكي، دقيقا يك اتم داشته‌باشد، همان چيزي است كه براي استفاده از اتمهاي منفرد براي ذخيره صفر و يك به صورت كوانتومي مورد نياز است.

نوشته شده توسط محمد صادق کریمی در جمعه دوازدهم شهریور ۱۳۸۹ |